တျငိမ့္ျငိမ့္ေလး ညင္သာစြာနဲ႕
လန္းဆန္းခြင့္ေတာင္
ုငါတုိ႕ဆီမွာ မရွိတာၾကာျပီ။
ထမ္းထားတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အထုပ္ၾကီး
တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ၾကီးထြားလာလုိက္တာ
ငါတုိ႕ကုိယ္တုိင္ေတာင္
နစ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ဆုံးလုိ႕။
ဒါေပမယ့္ ငါတုိ႕ဟာ
ေရာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းဆုံတုိင္းမွာ
လမ္းေရြးမွားခဲ့သူေတြေတာ့
မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။
ဘ၀ကို အဓိပၢာယ္ဖြင့္ဖုိ႕
ဘာေတြလုိအပ္လဲ ဆုိတာ
အခုမွ လုိက္ရွာေနၾကသူေတြပါ။
ဘ၀ဆုိတာ နားမလည္တာေတြကို
သင္ၾကားရင္းနဲ႕ ျပီးဆုံးသြားမွာလား။
ဒီလုိနဲ႕ေပါ့ဗ်ာ.....ဒီလုိနဲ႕
ထမင္းစားမျမိန္တာေတာင္ ၾကာေနပါေပါ့။
Thursday, July 24, 2008
စမ္းတ၀ါး၀ါး
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment